எழுத்து: வை. கலைச்செல்வன், தலைமை ஆசிரியர் (மற்றும் பறவை ஆர்வலர்), ஊராட்சி ஒன்றிய தொடக்கப்பள்ளி, ஜம்பூத்துமலை, சேலம்.
“எல்லாப் பறவைகளிலுமே ஆண் பறவைகளை சேவல் என்றும் பெண் பறவைகளை பெட்டை என்றும் சொல்றீங்களே? இதை உறுதிப்படுத்திகிட்டீங்களா?” என்று கேட்டார் சகோதரியொருவர். “அட! இவ்வளவு நாளா நமக்கு இது தோணலையே? முன்னோர் சொன்னதை அப்படியே சொல்வது மரபென்றாலும் அதனை உறுதிப்படுத்திக் கொள்வது தவறில்லையே” என்றெண்ணியது மனது.
தூங்கா இரவில் தொல்காப்பியம்
அப்படி எண்ணியபோது நள்ளிரவு மணி ஒன்று. நமக்குத்தான் எதாச்சும் கேள்வி தோணுச்சுன்னாவே தூக்கம் வராதே! தொல்காப்பியம் எடுத்தேன். நம்பத்தகுந்த பழமையான இலக்கண நூல். நிச்சயம் இதில் பதில் இருக்கும். இனி தொல்காப்பியர் சொல்வதை அப்படியே உங்களுக்கு வழங்கியிருக்கிறேன். இங்கு நான் சொல்லியிருக்கும் கருத்துகள் அனைத்தும் பறவைகள் பற்றியே சொல்லியிருக்கிறேன்.
இளமைப்பெயர்கள்
இளமைப்பெயர்களாக பார்ப்பு, பறழ், குட்டி, குருளை, கன்று, பிள்ளை, மகவு, மறி, குழவி என்னும் ஒன்பது பெயர்கள். இதில் பார்ப்பு, பிள்ளை என்பவை இரண்டும் பறவைகளுக்குப் பொருந்தும்.
ஆண்பால் பெயர்கள்
ஏறு, ஏற்றை, ஒருத்தல், களிறு, சே, சேவல், இரலை, கலை, மோத்தை, தகர், உதள், அப்பர், போத்து, கண்டி, கடுவன் என்ற பதினைந்தும் ஆண்பால் பெயர்கள்.
விலங்கினங்கள் அனைத்தும், மனிதர்களில் விலங்கின் இயல்பைக் கொண்டிருப்பவரும் ஐந்தறிவு உடையவர்கள். ஐந்தறிவு என்பது உடம்பு, நா, மூக்கு, கண், காது இவற்றால் நாம் பெறுவது. இப்படிப் பார்க்கும்போது பறவைகளுக்கு ஐந்தறிவு என்பது தெளிவாகிறது.
ஆண் மயில். படம்: கணேஷ்வர்
சங்க இலக்கியக் குறிப்புகள்
சிறகுடைய பறவை இனங்கள் எல்லாவற்றிலும் ஆண் பறவையை சேவல் எனலாம். ஆனால் மயிலுக்கு இது பொருந்தாது. ஆண் மயிலை ‘போத்து’ என்று கூற வேண்டும். ‘எழால்’ பறவையிலும் ஆண் இனம் ‘போத்து’ என அழைக்கப்பட வேண்டும்.
‘வங்காக் கடந்த செங்காற் பேடை எழாலுற வீழ்ந்தென’ என்னும் குறுந்தொகைப் பாடல் (151) , ‘நிழலறு நனந்தலை யெழாலேறு குறித்த கதிர்த்த சென்னி’ என்னும் அகநானூற்றுப் பாடல் (103) ஆகிய சங்க இலக்கியக் குறிப்புகளைக் கொண்டு ‘எழால்’ என்பதனை ‘FALCON’ என்று வரையறுக்கிறார் முனைவர் க.ரத்னம் ஐயா அவர்கள். எனவே மயிலுக்கும், எழால் இனத்தின் ஆண்பறவையையும் ‘போத்து’ என்று சொல்லலாம்.
எல்லா பறவை இனங்களிலும் உள்ள பெண் பறவைகளைப் பெட்டை எனலாம். ஒட்டகம் , குதிரை, கழுதை, மரைமான் ஆகிவற்றின் பெண்ணினைப் பெட்டை என்று கூறலாம் என்று சொல்லிவிட்டு தொடர்ந்து “புள்ளும் உரிய அப்பெயர்க்கு என்ப” என்று சொல்வதன் மூலம் பெண் பறவைகளுக்கு பெட்டை என்று கூறலாம் என அறிய முடிகிறது. தொடர்ந்து அடுத்த பாடலில் பேடை, பெடை என்னும் சொற்களும் பறவைகளில் பெட்டை என்பதைக் குறிக்கும் என்கிறார்.
அடுத்தடுத்த பாடல்களில் கோழி, கூகை, மயில் ஆகிய மூன்று பெண் பறவைகளுக்கு மட்டும் பெட்டை என்னும் சொல்லுக்குப் பதிலாக ‘அளகு’ என்னும் சொல்லைப் பயன்படுத்த வேண்டும் என்கிறார். அதாவது, பெண் மயில் — மயில் அளகு, பெண் கூகை – கூகை அளகு, பெண் கோழி – கோழி அளகு. கோழிக்கே இத்தனை நாளா பாருங்க நாம பெட்டைக் கோழின்னு தவறுதலா சொல்லிக்கிட்டிருக்கோம்! இப்படி சொல்லலாம்.
கூகை (அ) வெண்ணாந்தை. படம்: ஸ்டீவ் கார்வி/விக்கிமீடியா
இதில் கோழி, மயில் எல்லோரும் அறிந்தது. கூகை என்பது வெண் ஆந்தையைக் (Barn Owl) குறிக்கும். இதுவரை தொல்காப்பியர் பறவைகளில் சேவல், பெட்டை என்று எவற்றைச் சொல்லலாம், எவற்றிற்கு விலக்களித்துள்ளார் என்பதைத் தொகுத்துக் கூறியுள்ளேன்.
மயில், எழால் இவை இரண்டைத் தவிர மற்ற எல்லாப் பறவை இனங்களிலும் ஆண் பறவையை ‘சேவல்’ என்றும் கூகை, மயில், கோழி இம்மூன்றைத் தவிர மற்ற பறவை இனங்களில் உள்ள பெண் பறவைகளை ‘பெட்டை’ எனவும் கூறலாம்.
BE Rajendran, former Associate Vice President (Human Resources), JSW Steel, Salem.
You have to retire one day if you are employed. It is therefore imperative that you plan for it. While you concentrate on planning for financial security, social security, health, etc. you invariably neglect on how to plan your time after retirement.
MISSED JOYS
I spent a lot of time, musing on what I should do when I retire. I did not want to take up any further employment. I decided that after retirement, I should do things that my busy office schedule did not allow me to do for the last 38 years! So, what did I miss during my working days? I concluded that they were gardening, photography, nature trips, reading and travelling. I discovered that among the above all can be started impromptu photography. I felt photography needed more preparation as it was a costly hobby!
PREPARATORY PHASE
I always had a keen interest in photography, what with digital cameras making it so affordable. But thumbing through the National Geographic magazines, which I could afford during my employment, I felt I must concentrate on Nature Photography. And it was my dream to own a DSLR! I started acquiring my equipment a year before my retirement. But I relied on my own understanding through reviews (which proved to be costly on hind sight) and an eye on my budget. A year’s extension of my retirement date by the management was a bonus and I started practicing to do bird watching and learning the nuances of photography.
FIRST TRIP TO THE SHEVAROYS
I was introduced to one of my colleagues in the office, Thirumalai RT Venkataraman who had already established himself as a bird photographer. He took me on my first birding trip in October 2017 to Yercaud in the Shevaroy Hills. He also introduced me to another young seasoned birder who readily added me to the WhatsApp group of the Salem Ornithological Foundation.
I shall never forget that day! It launched me into a world of birds! When you get immersed into bird watching, you forget your sense of time and space. I discovered the beauty of a male Indian Peafowl sitting majestically on tree top! We spotted few Red-rumped Swallows. I never knew swallows has red rumps. The photograph revealed it all. We saw a Shikra, but before I could get ready with my camera, it had flown away. We were more lucky with the Jungle Owlet and with the Crested Serpent Eagle. These two birds loved to pose for the photograph till they lost confidence (as you greedily came closer) and flew away. To me it was a taste of better things to come!
CRESTED SERPENT EAGLE. Photo: SOF Archives/Angeline Mano
The first thing I did was to buy myself a couple of books to help me identify the birds. The Birds of the Indian Subcontinent by Richard Grimmett, Carol Inskipp and Tim Inskipp, was the standard book that everyone recommended. This book had drawings of almost all the birds of the subcontinent. The other was ‘A Pictorial Field Guide to Birds of India’ by Bikram Grewal et. al. which had wonderful photographs. A cursory glance of the book indicated that the Himalayas and the North East had the most variety and because of the climate, the most beautiful birds. I made a mental note to visit these areas, which is yet to happen!
MARSHLANDS OF CHENNAI
I discovered that my daughter’s flat in Perungudi, Chennai overlooked a barren private land which was a neglected swamp. The few coconut trees there attracted Asian Openbills and Painted Stork to rest in the afternoons. The swamp below attracted Indian Spot-billed Ducks and a variety of Egrets and Herons. My daughter introduced me to the Perungudi Lake, Pallikaranai swamp and later to the Perumbakkam Lake. The myriads of bird there left me speechless and overwhelmed me by their numbers. I just concentrated on getting good pictures of the birds closer to me. The Grey-headed Swamphen (formerly Purple Swamphen) was always a very colorful subject which was not very shy. The Black-winged Stilts and the Purple Heron were other steady subjects which let you have multiple shots for a good picture. Each outing lasted between two to four hours. And still I was reluctant to leave until my daughter called to chide me for not coming in for breakfast! I discovered that the camera with the 400 mm lens was heavy and became heavier as the time went by. I was past sixty and my hand shook spoiling a lot of shots.
PURPLE HERON photographed by BE Rajendran
I was new to the field and trial and error was the mode. On advice from fellow bird watchers and camera-savvy friends, I bought a tripod and a 2X lens. The tripod was okay for the birds on the lake, but for flying birds or fast movements, the tripod restricted you. The 2X lens was a disaster. However I started improving over time. I lost many sightings because of my inability with the camera. But that did not take away the joy of having sighted the bird!
DIVERSITY OF TRIPS
My brother saw a couple of my photographs and informed me that Dr Arulvelan Thillainayagam, his classmate was very active in birding in the Coimbatore region. I knew Dr Arul from his college days, so getting across to him was no problem. He arranged a trip for me to Valparai with Selvaganesh K. Then we went on a trip to Pondicherry, where I met Dr P Jeganathan and a variety of Harriers for the first time. There was also this unforgettable trip to Kozhikode where I first encountered the Western Reef Egret and the Stork-billed Kingfisher. My cousin from Madurai was a great help in accompanying me to sites around Madurai. It then became customary to pack my photography gear into the car whenever I travelled.
STORK-BILLED KINGFISHER photographed by Elavarasan M
ONE WITH NATURE
The question everyone in the family and friends circle kept asking was what is in it for you? Well, the first most satisfying thing about bird watching is that it makes you spend more and more time with Nature. I will drive down to the remote corners of Yercaud early in the morning only to find the birds are earlier than you. It is, I discovered the least disturbed part of the day for the birds and they went about their business of finding food, courtship, territorial squabbles etc. without really being disturbed by the presence of man. The color of the forest changes from the misty grey of the early morning to various hues of yellow and green, as the sun rises and pierces the canopy of tall trees to reach the ground. It’s a place and time when you hear only Nature’s sounds! The breeze in the trees, the numerous bird sounds, the rubbing of bamboo in the wind, the rustle of a falling leaf. You have visited the fringe of paradise! Just witnessing this you become a better person wanting to be part of this harmony. You discover an inner peace!
LIVE DOCUMENTARY & RARITIES
You just sit in a selected spot and keep still and watch. It is like sitting before your TV and watch the drama as a variety of actors enter and exit. The Bulbuls, which I find are the most daring, will be first to get used to your presence. Then you will find the Mynas. Then, the Drongos. You can watch the whole parade if you can sit still longer. The Minivets, Orioles, Leafbirds, White-eyes, Velvet-fronted Nuthatch, Tickell’s Blue Flycatcher, the melodious Shama, etc. I keep clicking at every visitor.
The next most satisfying thing for me is the joy of spotting a rare bird for the first time! To me the definition of ‘rare’ is different from that of a seasoned birder. To me any bird which I am seeing for the first time is rare! The Red-rumped Swallow, Jungle Owlet, Crested Serpent Eagle were some of the rare birds I spotted on my first birding trip. There were many birds I have seen before but did not know their name. I spent hours going through the photographs trying to find their names. Some of the Lapwings, Waders, Babblers and Warblers fell in this category. I would sometimes land birds I have never seen or heard about. I just post the pictures in the SOF WhatsApp group and help pours in! Some of my great moments were taking pictures of the Chestnut-bellied Sandgrouse, Greater Painted-Snipe and of course the Blyth’s Reed Warbler which is always heard but eludes the camera.
CHESTNUT-BELLIED SANDGROUSE photographed by Rajendran
LIFE LESSONS
The third great benefit for me is the enormous amount of exercise you get! In each session of two to four hours you walk quite a bit, easily four to five kilometers. And don’t forget that you walk about carrying about three to four kilos of camera equipment!
Bird watching has taught me a few things in life:
Always be alert! You develop a wide angled vision and be sensitive to any slight movement in the surrounding
You have to develop an acute hearing. To tune yourself to bird sounds over the omnipresent jungle sounds
Immeasurable patience. You have to wait and wait for things to happen. To get a good photograph. Any sudden movement alerts the bird.
A fundamental to bird photography is ‘Who spots the other first?’. If the bird spots you first, you lost the game. Of course some birds are used to you, but believe me, they wouldn’t be rare. They also ignore you or lesser bothered if you are far away. Then the zoomand your photographic ability come into play.
You have to be quick on the draw without alerting the bird. Easier said than done! Your camouflage and your equipment’s camouflage helps but you have to be quick to get your camera going. Many times I have discovered the camera has gone to sleep mode! The process of focusing and zooming in are loss of precious milliseconds. If the bird is in a hurry, you lost him and no one would believe you if you had spotted a rare bird.
Practicing the above made me a fitter person. Many times I used to feel like a hunter on the prowl!
DWINDLING TREASURES
Bird watching has also made me aware of how much we (my generation) have degraded our environment. The ubiquitous House Sparrow, which used to build and raise its young ones in my house in Anna Nagar, Chennai has all but disappeared in urban areas. The lakes and water bodies have been encroached upon without any qualms. In the three years that I have been birding in Salem, encroachment in the Kannankurichi Mookaneri Lake has been so rampant that the habitat of the several migratory birds including the Baillon’s Crake has disappeared. In Perungudi, Chennai I reached the rear side of the Pallikaranai swamp on foot. You have to pass through narrow streets to reach the water edge. I was approached by many if I wanted to purchase a plot of land there. They promised to get me patta in three years! Lorries after lorries are dumping all kinds of solid demolition debris into the lake and reclaiming land. The birds are going about their business at a safe distance. I was amused to see a large compound built in the middle of the lake. But for how long before the Pallikaranai swamp and other water bodies disappear.
BAILLON’S CRAKE at Kannankurichi Mookaneri Lake. Photo: SOF Archives/Ganeshwar
RAY OF HOPE
In these difficult times you are made aware of the struggle the birds are waging trying to find suitable spots to feed. It is a great lesson for us that so many varieties of birds, from the small Prinias and Warblers to the bigger Storks and Herons and even Flamingos share the same limited space and coexist in harmony. Each species went about their business, not stepping on each others’ toes. The occasional squabbles settled in a spirit of give and take. There is not much that we can say about ourselves on sharing space with each other.
Most of the bird watchers I know are registered with the international citizen science initiative called eBird. Professionals and volunteers collate and analyse the data and come up with all kinds of interesting data about the number of species, habitats and migration routes of birds in different locations to enable or suggest to policy makers the conservation measures needed to protect the avian habitats. I was always confused whether I was a bird watcher or I was a photographer! I have become reasonably active on the eBird since December 2019. It really improves your accuracy of reporting. Even if you report it wrong, there are volunteer friends who check your list and report back that you may have got it wrong!
SQUARE-TAILED BULBUL photographed at Yercaud by Rajendran
The funny thing about bird photography that you may be clicking the same bird at different places in different poses! The place is different. The light is different and the feel is different. Just as every individual human being is different, every bird is different. When you edit the picture with good details, showing the color and majesty of the bird you want to reach out and touch it and feel its softness. That is the beauty of God’s creation. Yes, the picture definitely brings you closer to the creations of God!
Dr C Sreekumar, Professor & Head (Wildlife Science), Madras Veterinary College at Tamil Nadu Veterinary & Animal Sciences University.
It was a few of months back that one of the members of our ‘school group’ mooted the idea of a get-together at Yercaud between 09.08.19 and 12.08.19. The group, aptly named ‘TVS Vagupparai,’ consisted of students of T.V. Sundaram Higher Secondary School, Madurai, from 1977 to 1984. For me, this get together, (as any trip outside Chennai) was an opportunity for birding at one of the pristine birding niches in Tamil Nadu. I have heard a lot about the avifauna of Salem in general and Yercaud in particular and was keen that I spent at least a part of my stay there to look around for birds. Our group had already met on many such congregations all over Tamil Nadu and in the past two such occasions, I had started to get my school friends also into trekking and birding activities. This was going to be a tight trip for me as far as availability of time was concerned, as I was already booked to leave for Port Blair, Andamans (another stupendous birders’ paradise) on a private visit on 11th. That meant I would barely have a full day of birding at Yercaud and I was determined to make the most of it.
ARRIVAL PLEASANTRIES
We reached Hotel Aradhana Inn by 4.40 P.M. on 09.08.19, driving from Chennai. Most others had already reached and an hour was spent settling in and touching base with classmates. By around 5.45 in the evening, I suggested that we take a walk through the roads by the Inn and do some birding by the side. I geared myself up with my camera (Sony DSC HX400v, a bridge camera), binoculars (Nikon Aculon 10×50) and of course, my Yu Yureka phone (which I use for recording bird sounds as well as uploading data to eBird) and set out with my friends. Being an overcast day, the light was already failing and I knew photography would be disappointing. We started a leisurely walk through the road and could immediately spot the usual suspects. The trees around the Inn had their own populations of bulbuls. Both Red-vented Bulbuls and Red-whiskered Bulbuls were aplenty, hurriedly foraging in the fading evening. Though commoners, one can never be tired of watching these birds.
RED-WHISKERED BULBUL carrying food. Photo: Selvaganesh K
CALL OF THE CRAG-MARTIN
One of my friends pointed out to the small black birds zipping through the trees and into the compound, in and out repeatedly. Initially I thought they were swallows. But as the next one flew past, it was clear that they were Dusky Crag-Martins. There were many more out in the open ground in front of the hotel, flying low and hunting. I was excited to see that they were vocalizing as they flew past. As I had never recorded their sound, I was keen to get it on tape and set myself in a position to record the call of the next bird on sortie. It turned out that while their chirps were clearly audible, it was another thing to catch it clean on tape. If places like Chennai have problems with extraneous sounds by vehicles, places like Yercaud have their own problems, with the persistent sounds of nature getting in the way of a good audio recording. If it isn’t the wind, it could be the cacophony of other louder birds! I did manage to capture a few chirps from the crag martins, just loud enough to be processed. To listen to the recorded call, please click here.
A pair of DUSKY CRAG-MARTINS photographed by Dr C Sreekumar
A mixed flock consisting of both Common and Jungle Mynas were seen in the adjacent plots. A couple of the Jungle Mynas were alternatively calling and I managed to get them on tape. The walk down the road was not too rewarding, barring the ever-present background music by White-cheeked Barbets. Back near the inn, we could listen to the typical, nasal call of Ashy Woodswallows. They were probably riding the thermals high above or were just across the horizon and calling. Try as hard as we all might, we still couldn’t locate them.
JUNGLE MYNA photographed by Dr C Sreekumar
By then, it was almost dark and as I was about to call off the walk, when I saw a black bird with a fairly long tail hopping on a rock in the farthest left corner of the open ground. Momentarily, I thought it was a male Indian Robin. But then realization struck that it was a Malabar Whistling-Thrush! I was excited, for though I recorded their songs earlier, this was the first time I am seeing this exceedingly talented musician in person! I hastily informed others as to what the bird was and tried to keep pace with it, which was almost scurrying ‘babbler-like’ into the wooded areas. Soon it was out of sight. Poor light hampered a photo documentation, but then I was elated. I explained to others what a great singer the bird was and we all waited a while fondly looking in the direction expecting the bird to sing. Nothing happened.
Returning to the Inn, I heard the typical roosting call, repeated sets of a fairly high pitched ‘ktrrrrrrrr,’ of an Oriental Magpie-Robin. A brief search and there he was hopping, on the lowest branches of bottle-brush tree and recorded his call with almost good clarity. During the night I processed the audio files and was pleasantly surprised to find that the Malabar Whistling-Thrush had indeed called after disappearing into the thicket, with two faint but distinct notes of its call and song appearing in the sonogram of the Oriental Magpie-Robin. Now that I had seen the flautist in the vicinity, and even caught it on tape, I was hoping for a melodious musical rendition to wake me up in the morning.
The call (a) and song (b) of a Malabar Whistling-Thrush in the background of a sonogram of call (c) of an Oriental Magpie-Robin
SIGHTINGS FROM THE SECOND DAY
The next morning (10.08.2019) I was a tad disappointed that the Malabar Whistling-Thrush had not cared to entertain me with a melodious wake up call. All my friends who had earnestly promised to tag along with me had also let me down. So I started off alone. As soon as I stepped into the patio, I was greeted by the song of a Red-whiskered Bulbul, or rather two of them in a match. As the ambience was good, I took time recording their songs which were occasionally interrupted by Common Mynas and Large-billed Crows. I set off in the road in the opposite direction to where I walked yesterday and soon enough the Ashy Woodswallows, which I missed yesterday, were there bunching into the tight groups that they are usually seen in, only that this time they were atop a barren tree rather than the powerlines that they prefer.
ASHY WOODSWALLOWS huddled together. Photo: SOF Archives/S. Senthil Kumar
A little more down the road where a stream was crossing, there was a virtual cacophony of birds, all of them trying to out-sing the other. With the stream providing a steady background, I could only make out that there were White-cheeked Barbets, Oriental Magpie-Robins, Common Ioras, Puff-throated Babblers, Grey-breasted Prinias, Indian Scimitar-Babblers, Asian Koels and White-throated Kingfishers.
The birding trails on 09.08.2019 and 10.08.2019 from Aradhana Inn, Yercaud and the tentative locations where some the birds were spotted
I spent some time at the spot, trying my luck with the recording and could actually get bits of calls of Common Iora and Puff-throated Babbler on tape. I was also fortunate that during the wait, a Black-rumped Flameback whizzed by, adding to the din with its characteristic call. As I walked along, leaving behind the buildings and venturing into the wooded areas, the trees were full of birds, mostly mixed flocks of mynas and numerous Velvet-fronted Nuthatches. The nuthatches were really loud and creating a ruckus at the crown of a barren tree but I could neither get a decent shot nor a clean recording of their vocalization.
COMMON IORA photographed by Dr C Sreekumar
As I passed a stream, an ashy-grey bird flew across the road onto a huge tree and I saw that it was a Cinereous Tit, exploring the crevices of the tree barks. The fidgety bird flew away soon, denying me an opportunity for a decent photograph. Further down the road, I found the Spotted Doves and Greater Coucal but was starting to get disappointed in not finding the Malabar Whistling-Thrushes. I decided to turn back and then I heard the ‘croo, crooo croooo, cruck, cruck” of a Jungle Owlet from somewhere deep inside the jungle, too faint to be recorded. I trudged back, passing a few Oriental Magpie-Robins and White-cheeked Barbets. A beautiful pair of Orange Minivets appeared from nowhere and briefly hung around the branches of a tree before flying away. A random scan of the tree-line got me a resplendent Plum-headed Parakeet which posed long enough for snap. Then, I heard the shrill whistle of a Malabar Whistling-Thrush from quite nearby to the right. I could make out that there were actually two calls in succession. Within minutes both birds, in some kind of a courtship display, were chasing around in the trees by the road. They were both calling in duet and flying after each other in the trees, providing me ample opportunity to photograph and record them.
MALABAR WHISTLING-THRUSH (left) & a male PLUM-HEADED PARAKEET (right) photographed at Yercuad by Dr C Sreekumar
On the way back, I met another Malabar Whistling-Thrush, who was generous to entertain me with a ‘sound and light show’, which I recorded (https://youtu.be/lAchuLJYKt8). The sun, by then was really up and the programmes for the get-together slated to start soon. As I was hurrying down, I saw an Oriental Honey-buzzard, with a couple of Large-billed Crows in hot pursuit, glide into the horizon and disappear.
Dr Neethu Asokan, Assistant Professor, Department of Microbiology, Sacred Heart College, Tirupattur.
A bright new day! It was a usual day. I woke up to the noise of woodcutters at my neighbourhood. They were still cutting down their trees. The woodcutter’s third son was getting married; probably a new nest was planned. I climbed downstairs and found my parents busy talking with the milkman. I warmed my tea and walked out of my doorstep.
The cool breeze, birds chirping and flower blossoms made the start of the day perfect. I started to feed the birds around me with the tea biscuits that I had grabbed on the way out. However! Something felt unnatural. A flock of Common Myna were flying around, squawking bizarrely. I tried feeding them. But in vain!
Soon, I found an Eagle hover around along with the Crows. This was not usual. I kept my tea aside and started exploring the area in the hope of finding the reason. The Mynas flew down sat on the walls chirping. Were they conveying something? I never knew. I looked around. Among the bushes near our doorstep, I found a heap of dry sticks, what could this be? Not far I found a stranded, broken nest. I could hear the Mynas give harsh cacophony as I went closer to the nest. Not heeding to their chatter I slowly lifted the nest to find three beautiful turquoise eggs, royal, glowing except for one which was broken.
COMMON MYNA. Photo: SOF Archives/Angeline Mano
They had lost their only home, which the woodcutter had taken down. Maybe he threw the nest out ignorantly or it could have fallen accidently, all such thoughts were creeping unto my mind. The nest was also broken. I held the broken nest in my arms. I have heard that bird nest survive even the wildest storms. They had in fact built a cosy, strong one. I noticed some familiar strands of thread in it. Ah! That’s from my old woollen sweater I threw out few days ago.
I found the Mynas fly away as I removed the broken egg and started to follow their path. They had found a new place already, the hole in one of our coconut tree. I placed the nest at a height. Not knowing what else to do. I left the place. The Mynas chirruped all long until I disappeared indoors. Were they thanking me? Will they take away the eggs? Thoughtfully, I walked back to where I had left my tea. It had turned cold. I looked back at them. Again, a flock of Mynas sat in a line on the algae cladded brick walls. I noticed that the Eagle had left; Crows flew back to where the crumb of biscuits lay and a lucky bird (Coucal) was roaming around in search of his prey.
I waited for the day to pass and slowly forgot about it all. Doing the house chores and being with parents for the only vacation I get in a year, I didn’t have much time to think about anything else. Two days passed when one morning I heard a Myna chirp at the open ventilation of my room. I suddenly remembered the turquoise eggs. How un-thoughtful of 2 me? I went out to look for the nest; nest was there but not the eggs. There was no squawks, no chatters everything looked calm. I gazed at the coconut tree until my neck sprained. With a glimpse of hope I returned back.
A week or so later, I heard loud chatter and chirping of Mynas at my ventilation, I woke up to find them flying in my room. I gazed for long! Was that a dream or did they dare to fly in? I closed my eyes; I could hear a flap of wings and then a great silence. I got up just accepting the fact it was an illusion and went downstairs. As usual I warmed the tea, grabbed few biscuits and went out. I found my parents near the coconut tree straining their heads looking at something, talking fascinatingly among themselves.
I couldn’t hold back my inquisitive mind. I kept away my tea, fed the biscuits to the birds that surrounded me and walked towards them. “What is so fascinating here, mom?” I asked. “It seems like there are fledglings in the holes of this tree. We thought to get some coconuts but looks like we can’t! Let’s look out in the other tree”. She left with my dad to the next tree, looking forward to getting some coconuts. I kept staring at the hole, I could hear tiny chirps. I waited for some more time. Few moments later, a Myna came unto the nest and started to feed the fledglings. Gleams of happiness fill inside me as I walked away. The tea I left had turned cold, somehow I didn’t feel the need of energy. I could feel it all. I gazed back and found two Mynas at the tree, must be the parents.
Time flew rather reckless. However, daily I woke to the sweet chirps of fellow Mynas. I could watch them fly around my room and sometimes all the four Mynas jumping around in the backyard. Two months passed and I had to leave home for work. Somewhere I seemed to miss everything.
Weeks passed and I kept enquiring my parents about the Mynas. She said, ‘the Mynas daily followed the routine of chirping at my ventilation’. Later I even heard that one Myna left and the other stayed back. I felt happy; I had lives waiting for my return. Even to this day, our home is filled with Mynas, Doves, Coucals, Crows, Eagles free and independent. However, letting them enjoy the nature as it is made it even more beautiful.
A home is after all the ultimate destination for all and my home was one!
Ankita Ranjan, New Delhi. Contact: ankitaranjan10@gmail.com
“Birdwatching is such a waste of time”, proclaimed my Ecology professor who happens to be an eminent conservationist too. “It distracts your mind in the field, and you develop a tendency to chase these delusional flying creatures rather than focusing on important matters”, he took a pause and looked at our puzzled faces. He himself was known for his exceptional fieldwork abilities, which involved birds to great extent. But we kept silent as we were also aware of his disciplined attitude towards conservation. And that is what he expected from his students – unwavering attention in the field. “And also, a birdwatcher has her head buried in the sky. That won’t make walking on the risky Himalayan trails easier, right?”
TO THE MYSTIC MOUNTAINS
Although none of us were avid birdwatchers, we were fond of them. It’s difficult for anyone to keep those emotions concealed while studying nature in the North Eastern India; a renowned birders’ paradise. Being a curious batch of Ecology, Environment and Sustainable Development (EESD) course at TISS, Guwahati, we were gradually learning to appreciate and understand the natural wonders, birds being one of our favourite subjects. Also, our campus was situated nearby the mighty Brahmaputra which plays host to numerous bird species, both resident and migratory. So, as expected none of us agreed to our Professor’s advice and it dissolved in thin air. But I couldn’t stop imagining myself tumbling into some Himalayan abyss while trying to look for a bird. I was selected for a two-months internship with WWF-Arunachal Pradesh and I was expected to walk down several ‘risky’ Himalayan trails during my training. “No, I am not going to walk with my head in the sky”, I mumbled subconsciously as the class dispersed. Little did I know, several winged surprises were waiting for me in the mystic Eastern Himalayas, ready to capture not only my head, but my heart as well.
MY LIFE’S NEW MANTRA
As soon as I entered Zemithang[1], I was greeted by a bird whose distinctive blue colour mesmerised me. My field supervisor informed that it was a Verditer Flycatcher, with its distinctive shade of copper-sulphate blue on full display. I thanked my stars for being accompanied by such an incredible mentor for a month. Apart from work schedules, what followed for rest of the month were mandatory morning and evening walks on a trail adjacent to the Nyamjang Chu River. The stretch was wide and so was the variety of birds around it. Being a rookie, I was completely dependent on my mentor for bird sightings and identification. She described the minute techniques like decoding a bird’s body parts into crown, nape, belly, feet and beak; observing its size and shape; spotting the dicey colour-coordination for accurate species identification; and then recording all the information into a diary or clicking a photo, if camera was available. She taught me how to refer a bird book and I rushed through the pages of the holy Grimmett and Salim Ali book for the first time. While discussing birding psychology, I learnt that a bird doesn’t give much time to perform all these vast rituals, a birder has to be fast but can’t afford to be reckless too. To be quick and patient simultaneously, became my new mantra which I revere for bird watching as well as for life.
Easier said than done. This exercise took a lot of practice, tiresome walks and occasional frowns from my mentor. I would be fixing my binoculars or camera to shoot a bird, and it will fly away with a smirk on its beak. Quite often my mentor will ask me to look for a bird prancing on some bush, while I would be staring at some birdless branch for long. My speed was average, but I was enjoying the process. I remember my heart almost skipping a beat when I spotted a Scarlet Minivet for the first time. The coal coloured Black Bulbul perching in the middle of bright green grass looked like a surreal painting to me. I saw Magpies, Cibias, Thrushes, Barbets, Shrikes, Redstarts, Flycatchers and many more species. It was raining birds from the sky. Not to mention every single sighting was a lifer for me.
HIMALAYAN BLACK BULBUL. Photo: Raju Kasambe/Wikimedia Commons
‘VULNERABLE’ SACRED CRANES
If not seeking them physically, I would be listening to stories and experiences about them. During one such storytelling session, I discovered that Monpas[2] considered the Black-necked Cranes as an embodiment of the sixth Dalai Lama and hence the people have a cultural inclination towards conservation. Such insights helped me to explore various dimensions of birds and community interrelationships. I was becoming a ‘birdwatcher’ slowly, and the transformation seemed no less than Peter Parker becoming Spiderman to my melodramatic mind.
A pair of BLACK-NECKED CRANES. Photo: Abhinava/Wikimedia CommonseBird map showing the distribution & abundance of Black-necked Cranes in the world
Amidst everything, there was an inner realization of attaining a sense of synchronization with nature. I was observing more shades of colours. I was hearing more vivid calls. I was having an extremely good time during training. My mind was swarming with ideas, while my body felt fit and active like never before. I was happy and made real efforts to spread that happiness to people around me. I was learning the ways of a traditional Monpa life while eating their food, drinking their beverages and praying to their Gods. Mountains were coming alive for me. What started as a humble birdwatching practice, became one of the most enriching experiences of my life. I was completely enchanted by the magic of nature, which was much more vibrant than I had imagined.
LEARN IT THE BIRD WAY
It has been five years to these incidents. Being city-bound for most of this time period, my interaction with nature has reduced. Still, one aspect remains intact. My affinity with these ‘delusional flying creatures’. While walking down the busy streets of Delhi or Bangalore, my eyes search for the sight of a bird on trees, power cables or even in the nooks of high-rise buildings. Now I don’t need an exotic Minivet to make me happy every time, I am content with Pigeons and House Crows also. Of course, the occasional sight of a Kingfisher or a Sunbird tickles excitement. But I feel once we start admiring the beauty of the ‘otherness’ nature endows us with, we take every living being as a silver lining. Common city birds have become a source of my everyday joy, playing their gimmicks on my window, filling my heart with awe.
The adventures during sporadic field trips are stacking into my cherished albums. Though I am still not proficient at bird identification or camera skills, I love gazing at them in their natural habitats, performing their regular chores. Watching a long-legged, herculean Greater Adjutant (locally called ‘Hargilla’) stalking over the rain-soaked paddy fields in Majuli[3] was a majestic moment. Two Little Cormorants preening their feathers, taking shade under the winged umbrella of an Indian Darter at Charotar wetland[4] made me wonder about the cross-species connections. Then there were times when I became witness to a Kingfisher brutally attacking a Bee-eater or a raptor killing some small bird. Nature can be as fierce as it is forgiving. The quest for survival is a mandatory lesson and I feel blessed to learn it the bird way.
ORIENTAL DARTER. Photo: Samyak Kaninde
THE CRUCIAL PART OF MY LIFE
When the planet is hit by chaos and despair due to coronavirus pandemic, anxiety has become a normal human reaction. Cooped up in homes, we are panicking to fast-forward into a certain future. But in present, a male Asian Koel sings melodies on the Gulmohar tree outside my balcony in Patna. Slowly, I am shifting my focus from widespread negativity to the tweaks and chatters of birds around me. My regular visitors include Purple Sunbirds, White-throated Kingfishers, Common Mynas, Black Drongos, House Crows; to name a few. They have become the saviours of my sanity in these times of need.
I am fortunate to have forged this kinship beyond human world which never lets my solitude become loneliness. Reflecting at my relationship with birdwatching, I can say that it is not a mere hobby, rather a crucial part of my life now. Every intentional or unintentional session has given me profound experiences. It has given me some like-minded friends. It has given me the gift of being a lifelong seeker. It has given me hope. I rejoice the moment when I buried my head in the sky, but I am glad I listened to my Professor partially and kept my feet firm on the ground. And honestly, I have tripped at times while birdwatching, but never fallen into any abyss. I am alive, more than ever.
WHITE-THROATED KINGFISHER. Photo: Ganeshwar SV
[1] Zemithang is a scenic valley situated in Tawang District of Arunachal Pradesh. This valley serves as a wintering habitat of the vulnerable Black-necked Crane.
[2] Monpas are an ethnic group of people who reside in Zemithang valley and other parts of Tawang region. They follow Tibetan Buddhism.
[3] Majuli is the largest river island in world. Situated on the River Brahmaputra in Assam, it is a hub of Neo-Vaishnava culture initiated by Assamese saint Srimanta Sankardeva.
[4] Charotar is a region in central Gujarat. It is famous for its wetlands, crocodiles and other biodiversity.
உலகத்தை அச்சுறுத்திக்கொண்டிருக்கும் கொரோனா வைரசின் தாக்கம் மக்களிடையே மேலும் பரவமால் தடுக்க முன்னெச்சரிக்கை நடவடிக்கையாக இந்திய அரசு நாடு முழுவதும் 21 நாட்களுக்கு பிறப்பித்த ஊரடங்கு உத்தரவு அமலில் உள்ளது. நோயின் தீவிரத்தன்மையை அறிந்து எடுக்கப்பட்ட இந்த முடிவிற்கு மக்கள் அனைவரும் வீட்டை விட்டு வெளியேறாமல் முழு ஒத்துழைப்பை நல்க வேண்டும்.
இந்நிலையில் வீட்டிலிருக்கும் 21 நாட்களும் அனைவருக்கும் ஏதேனும் சில பொழுதுபோக்குகள் நிச்சயம் தேவைப்படும். அவற்றுள் ஒன்றாக இயற்கை எழுத்துப் போட்டிகளை சேலம் பறவையியல் கழகம் அறிமுகம் செய்துள்ளது.
இயற்கை மற்றும் பறவைகள் சார்ந்த உங்கள் சுவாரசிய அனுபவங்களை எழுத வேண்டும் என்று நீண்ட நாட்களாக ஆசையா? இதோ உங்களுக்கான வாய்ப்பும் நேரமும் தற்போது உள்ளது.
போட்டியின் விதிமுறைகள்
இயற்கையின் மீது ஆர்வமுள்ள அனைத்து வயதினரும் (குறிப்பாக சேலம் மாவட்டத்தில்) இதில் கலந்து கொள்ளலாம்.
இயற்கை மற்றும் பறவைகள் சார்ந்த உங்கள் அனுபவங்களை நான்கு வழிகளில் எழுதலாம். அவை 1.சிறுகதை,2. கட்டுரை,3. கவிதை, மற்றும் 4. நாடக வடிவம்.
படைப்புகள் தமிழ் அல்லது ஆங்கிலத்தில் மட்டுமே இருக்க வேண்டும்.
ஒருவர் எத்தனை படைப்புகள் வேண்டுமானாலும் எழுதலாம்.
சமர்ப்பிக்கப்பட்டு தேர்வு செய்யப்படும் அனைத்து படைப்புகளும் சேலம் பறவையியல் கழகத்தின் வலைதளத்தில் வெளியிடப்படும். அதன் பிறகு அவற்றை நீங்கள் எப்போதும் எங்கிருந்து வேண்டுமானாலும் மீண்டும் வாசிக்கலாம். உங்கள் நண்பர்களுக்கும் பகிரலாம். (படைப்புகளில் சில திருத்தங்கள் தேவைபட்டால் அதைச் செய்ய ஆசிரியருக்கு உரிமை உண்டு).
சிறந்த எழுத்துகள் சில சிறந்த இதழ்களில் பிரசுரிக்க ஏற்பாடு செய்யப்படும்.
படைப்புகள் அனைத்தும் (கவிதை தவிர) குறைந்தபட்சம் 250 வார்த்தைகளாவது இருக்க வேண்டும்.
கலந்துகொண்டு படைப்புகளை சமர்ப்பிக்கும் அனைவருக்கும் சான்றிதழ்கள் உண்டு.
இந்தப் போட்டி குறித்த தகவல்களை ஒருங்கிணைக்க வாட்சப் குழு ஒன்றையும் துவக்கியுள்ளோம். போட்டியில் கலந்து கொள்ள ஆர்வம் உள்ளவர்கள் மட்டும் 7598123614 என்ற எண்ணிற்கு வாட்சாப்பில் தொடர்பு கொள்ளவும்.
இந்தப் போட்டியில் பங்குகொள்ள வீட்டை விட்டு வெளியே வரத் தேவையில்லை. இதைக் காரணமாகக் கொண்டு மக்கள் யாரும் கண்டிப்பாக வீட்டை விட்டு வெளியே வரக்கூடாது என்று அறிவுறுத்தப்படுகிறது. ஒரு வேளை இந்தப் போட்டியை காரணம் காட்டி யாரேனும் வெளியில் வந்தால் அதன் விளைவுகளுக்கு சேலம் பறவையியல் கழகம் பொறுப்பாகாது.
முக்கியக் குறிப்பு: அனைத்து எழுத்துகளும் Microsoft Word Documentல் தட்டச்சு செய்யப்பட்டு birdforchange@gmail.com என்ற மின்னஞ்சலுக்கு அனுப்பப்பட வேண்டும். நீங்கள் அனுப்பும் word fileல் கீழுள்ள தகவல்கள் அவசியம் இருக்க வேண்டும்.
பெயர் மற்றும் வயது: …………………………………………..
தொழில்: ………………………………..
மாணவராக இருந்தால் பள்ளி (அ) கல்லூரியின் பெயர்: …………………………
உங்கள் தாலுகா & மாவட்டம்: …………………… & சேலம்.
எழுத்து வடிவம்: சிறுகதை / கட்டுரை / கவிதை / நாடக வடிவம்
தலைப்பு: …………………………………………
மின்னஞ்சல்: ……………………………………….
அலைபேசி எண்: …………………………………
சேலத்தின் இயற்கை ஆர்வலர்கள் மற்றும் பொதுமக்களுக்கு இந்தப் போட்டி சிறந்த பொழுதுபோக்கு அம்சமாக இருக்கும் என்று நம்புகிறோம். அடுத்த 21 நாட்களுக்கு யாரும் வீட்டை விட்டு வெளியே வராமல் இருப்பது மட்டுமே மத்திய, மாநில அரசின் முயற்சிகளுக்கு நாம் தரக்கூடிய மிகப்பெரிய ஒத்துழைப்பாக அமையும். மனிதகுலத்திற்கு ஏற்பட்ட சவால்களை நாம் ஒன்றிணைந்தே வென்றுள்ளோம். அதைப்போலவே ஒன்றுபட்டு கொரோனாவை வீழ்த்துவோம்.
As a precautionary measure to control the onset of deadly COVID-19, the Government of India has issued a complete lock down for 21 days to the entire country. Considering the welfare of the people, this important decision has been taken and it requires the support of all the citizens of the nation to overcome this crisis.
During this lock down period of 21 days, we will definitely need some hobbies and entertainment to keep boredom at bay. To keep the nature enthusiasts (esp. of Salem district) engaged in a meaningful and safe way, Salem Ornithological Foundation has introduced the Lockdown Nature Writing Challenges.
Have you ever wanted to write and share your memorable experiences with Nature but didn’t find time for that? Now’s the best time and chance to fulfill your wish! Not only you will cherish the memories but will also share your happy moments with everyone!
Instructions to the Challenges
Nature enthusiasts (esp. in Salem district) of any age can participate.
You can submit your experiences in any of the four forms namely 1. Short story, 2. Essay, 3. Poetry, 4. Drama or Play.
Writings should only be in Tamil or English.
One person can choose to write any number of writings.
Submitted writings will be published in the website of Salem Ornithological Foundation (Editor of SOF reserves the right to make changes in the writing if needed). Once published, you can view and share your writings to anyone and at anytime.
Best writings will be helped to get published in some of the leading nature/science magazines.
Except poetry, rest of the writings should be at least 250 words.
Participants who submit their writings will be sent a certificate at the end of the lock down period.
To coordinate this writing challenge, we have created a WhatsApp group. Only those who are interested to participate and write, please send a message to 7598123614 and join the WhatsApp group.
PEOPLE SHOULD STRICTLY NOT GO OUT OF THEIR HOMES CITING THIS NATURE WRITING CHALLENGE AS AN EXCUSE. SALEM ORNITHOLOGICAL FOUNDATION (SOF) DOESN’T ENDORSE PEOPLE GOING OUT OF THEIR HOMES DURING THE LOCKDOWN PERIOD. SOF INSISTS PEOPLE TO STAY INSIDE THEIR HOMES, BE RESPONSIBLE AND SUPPORT THE GOVERNMENT TO THE FULLEST.
Note: All writings should be typed in Microsoft Word Document and should be mailed to birdforchange@gmail.com. The word file should also contain the following particulars:
Name and Age: …………………………………………………
Occupation: ……………………………………………………
If student, please mention your school/college name:……………………
Taluk & District: ……………. & Salem.
Type of Writing: Short story / Essay / Poetry / Drama or Play
Title of the writing: ……………………………………………..
E-mail: …………………………………………..
Mobile: …………………………………………..
We hope that this Lockdown Nature Writing Challenges will be a good activity to keep you engaged and make you happy by remembering the memories with Nature. For the next 21 days during the lockdown period, the best cooperation which we can render to the Government is to stay safe at home. All the huge difficulties faced by mankind were overcome by unity. Let us all unite, be responsible to curb the ongoing COVID-19 crisis.
Salem Ornithological Foundation, India.
Header image: Pachamalai Hills photographed by Angeline Mano.
எழுத்து: செந்தில்குமார், தலைமை ஆசிரியர் (மற்றும் பறவை ஆர்வலர்), ஊராட்சி ஒன்றிய நடுநிலைப்பள்ளி, கிருஷ்ணம்புதூர், சேலம்.
இதோ நெருங்கிவிட்டது ஆண்டுதோறும் உலக அளவில் நடைபெறும் மாபெரும் பறவைகள் கணக்கெடுப்பான ஊர்ப்புறப் பறவைகள் கணக்கெடுப்பு 2020 Great Backyard Bird Count. பிப்ரவரி 14 முதல் 17 வரை நான்கு நாட்களும் பறவை ஆர்வலர்களுக்குக் கொண்டாட்டம் தான். தனியாகவோ, குழுவாகவோ இந்தியாவில் உள்ள பல்வேறு வாழிடங்களில் பறவை ஆர்வலர்களின் கால்தடம் பதிந்துவிடும். இருநோக்கி மற்றும் ஒளிப்படக்கருவிகள் மூலம் பறவைகளைச் சுட்டி வீழ்த்தும் அழகே தனி. இந்த ஆண்டு நடக்கவிருக்கும் ஊர்ப்புறப் பறவைகள் கணக்கெடுப்பில் புதிய பறவைகளைப் பதிவு செய்வது முதல் அதிக பறவை இனங்கள் பார்ப்பது, அதிக பறவைப் பட்டியல்கள் சமர்ப்பிப்பது வரை மாபெரும் பங்களிப்புகளைத் தரக் காத்திருக்கும் அனைத்துப் பறவை ஆர்வலர்களுக்கும் முதலில் நன்றி சொல்லியே தீரவேண்டும்.
இக்கணக்கெடுப்பை ஒட்டி பள்ளி, கல்லூரி மாணவர்களும் வளாகப் பறவைகள் கணக்கெடுப்பில் Campus Bird Count பங்கு கொள்ளலாம். மேலும் விவரங்களுக்கு: https://birdcount.in/event/cbc2020/
2019 கணக்கெடுப்பில் உலகளாவிய பங்களிப்பு
2018 & 2019ன் கணக்கெடுப்புகள்
2019 GBBCல் அதிக பறவைப் பட்டியல்கள் சமர்ப்பித்த நாடுகளில் மூன்றாவது இடத்திலிருந்து முன்னேறி முதல்முறையாக உலக அளவில் இரண்டாம் இடத்தைப் பிடித்தது இந்தியா. இப்படி உலக அளவில் நம் நாடு முன்னேற்றம் கண்டுள்ளது மிகவும் மகிழ்சிகரமான ஒன்று. இதற்கு பறவை ஆர்வலர்களின் அயராத உழைப்பும் ஒருங்கிணைப்பும் காரணம் என்று தான் கூற வேண்டும். இந்தியாவைப் பொறுத்தவரை ஒரு பறவைப் பட்டியல் (checklist) என்பது குறைந்தபட்சம் 15 நிமிடங்களாவது இருக்க வேண்டும்.
கடந்த இரு ஆண்டுகளில் GBBCல் உலக அளவில் முதல் மூன்று இடங்களைப் (பறவைப் பட்டியல்கள் அடிப்படையில்) பிடித்த நாடுகள்
Rank
GBBC 2018
Checklists
GBBC 2019
Checklists
1
அமெரிக்கா
1,10,151
அமெரிக்கா
1,21,459
2
கனடா
14,146
இந்தியா
22,273
3
இந்தியா
13,576
கனடா
14,667
கடந்த இரு ஆண்டுகளில் GBBCல் உலக அளவில் முதல் மூன்று/நான்கு இடங்களைப் (அதிக பறவை இனங்களைப் பதிவு செய்ததன் அடிப்படையில்) பிடித்த நாடுகள்
Rank
GBBC 2018
No. of Species
GBBC 2019
No. of Species
1
கொலம்பியா
1009
கொலம்பியா
1115
2
கனடா
919
ஈக்வடார்
966
3
பிரேசில்
860
இந்தியா
852
4
இந்தியா
838
பிரேசில்
848
இந்தப் புள்ளி விவரங்கள் இந்தியாவின் முன்னேற்றத்தைக் காட்டினாலும் தேவைப்படும் வெற்றியை இன்னும் எட்டவில்லை என்று தான் நான் சொல்வேன். 120 கோடிக்கு மேல் மக்கள் தொகை கொண்ட நம் திருநாட்டில் 2019 பிப்ரவரியில் நடைபெற்ற ஊர்ப்புறப் பறவைகள் கணக்கெடுப்பில் பங்குபெற்ற பறவை ஆர்வலர்களின் எண்ணிக்கை வெறும் 1786 (based on eBird accounts) பேர் தான் என்பது வேதனை அளிக்கிறது. பறவைகளைப் பற்றிய விழிப்புணர்வு இன்மையையே இப்புள்ளி விவரங்கள் நமக்குக் காட்டுகின்றன.
அதன் விளைவு எத்தனை பறவை இனங்களை இழந்திருக்கிறோம். அழிவின் விளிம்பில் உள்ள பறவை பறவைகள் எத்தனை? அழிவை நோக்கித் தள்ளப்பட்டுக் கொண்டிருக்கும் பறவைகள் எத்தனை? இன்னும் கானமயிலும் பாறுக்கழுகும் இந்தியா முழுவதும் நூறுகளின் எண்ணிக்கையிலேயே வாழ்க்கைப் போராட்டத்தை நடத்திக்கொண்டிருக்கின்றன.
வடஇந்தியாவிற்கும் தென்னிந்தியாவிற்குமான வேறுபாடு
2019ல் இந்திய அளவில் 22,273 பறவைப் பட்டியல்கள் சமர்ப்பிக்கப்பட்டுள்ளன. இது அதற்கு முந்தைய ஆண்டைக் காட்டிலும் 8 ஆயிரம் பட்டியல்கள் அதிகம் என்றாலும் இந்தியா முழுக்கப் பரவலாக இல்லாமல் தென்னிந்தியாவிற்கும் வடஇந்தியாவிற்குமான பெருத்த வேறுபாட்டைக் காட்டுகிறது. இந்தியாவின் மக்கள் தொகை அதிகமுள்ள மாநிலங்களில் ஒன்றான உத்திரப்பிரதேசத்தில் வெறும் 80 பறவைப் பட்டியல்களே பதிவிடப்பட்டது வேதனை அளிக்கிறது.
மாநிலங்கள்
GBBC 2019 பறவைப் பட்டியல்கள்
தமிழ்நாடு
10,111
கேரளா
3,674
கர்நாடகா
2,734
பிற மாநிலங்கள் அனைத்தும்
5,754
மொத்தம்
22,273
இன்னும் இப்புள்ளி விவரங்களை ஆழ்ந்து நோக்கினால் இந்தியா முழுமைக்கும் 60 சதவீத மாவட்டங்களில் பறவைகள் பற்றியப் பதிவுகள் இல்லை. வெறும் 40 சதவீத பதிவுகள் தான் உலக அளவில் நம்மை இரண்டாம் இடத்திற்கு கொண்டு சென்றிருக்கிறது. காரணம் ஒன்று தான். ஆண்டுதோறும் உலக அளவில் இப்படியொரு கணக்கெடுப்பு நடைபெறுகிறது என்பது பெரும்பாலான மக்களுக்குத் தெரிந்திருக்க வாய்ப்பில்லை. அனைத்துத் தரப்பு மக்களுக்கும் இந்நிகழ்வினைக் கொண்டு செல்ல போதுமான வாய்ப்புகளும் வசதிகளும் இல்லை என்று பொருள். அரசு மட்டும் நினைத்தால் இதில் ஒரு பெரும் மாற்றத்தையும், விழிப்புணர்வையும் ஒரேயொரு அறிவிப்பின் மூலம் ஏற்படுத்த முடியும்.
2019 GBBC: தமிழ்நாடு பதிவு செய்த 10,111 பறவைப் பட்டியல்களில் 8,420 பட்டியல்கள் சேலம் மாவட்டப் பறவை ஆர்வலர்காளால் சமர்ப்பிக்கப்பட்டது என்பது குறிப்பிடத்தக்கது.
கணக்கெடுப்பினால் என்ன பயன்? ஏன் செய்ய வேண்டும்?
இதனால் நமக்கு என்ன பயன் என்ற வினா தோன்றினால் விடை எளிதானது. சுற்றுச்சூழலின் ஆரோக்கியத்தை சுட்டிக்காட்டும் காரணிகளில் பறவைகளும் ஒன்று. பறவைகள் இல்லை என்றால் மனித இனமே இல்லாமல் போய்விடும் என்பது தான் நிதர்சனம். பறவைகளின் தன்னலம் கருதாப் பயன்களையும், தொடர்ந்து நவீனத்தால் பறவைகள்படும் துயரங்களையும் கடந்த, இந்த தலைமுறைகளும் அறியாமலே உள்ளனர். அதனை அடுத்த தலைமுறைக்கு உணர்த்த வேண்டிய பொறுப்பு ஒவ்வொருவருக்கும் உள்ளது. அதற்கு ஒரு வாய்ப்பாக இந்தக் கணக்கெடுப்பை பயன்படுத்திக்கொள்ள வேண்டும். மேலும் நாம் தரும் ஒவ்வொரு தகவல்களும் பறவைகளைக் காப்பாற்றும் அறிவியல் ஆராய்ச்சிகளுக்கும் பயன்படுத்தப்படுகின்றன.
வீட்டிற்கு ஒரு இயற்கை ஆர்வலர் தேவை!
மதிப்புமிக்க இயற்கையைப் பற்றி அறிந்து கொள்ளாமல் தேர்வு மதிப்பெண்களின் பின்னே ஒரு தலைமுறை ஓடிக்கொண்டிருக்கிறது. சுற்றுச்சூழல் கல்வி என்று பள்ளியில் ஒரு தேர்வு நடைபெறும். ஆனால் அதில் பெறும் மதிப்பெண்களோ மதிப்பெண் பட்டியலில் இடம் பெறாது. பறவைகள் தான் சுற்றுச்சூழலின் தூதுவர்கள். பறவைகளைப் பற்றியோ இயற்கையைப் பற்றியோ புரிதல் ஏதுமின்றி தலைமுறைகள் உருவாவது மோசமான விளைவுகளையே ஏற்படுத்தும். சீரழிந்து வரும் சுற்றுச்சூழலைக் காப்பாற்ற வீட்டுக்கு ஒருவர் பறவை/இயற்கை ஆர்வலராக மாற வேண்டியது காலத்தின் கட்டாயம் என்பதை உணர்ந்து செயல்பட வேண்டும். இது போன்ற கணக்கெடுப்பில் பங்குகொள்ள பறவை ஆர்வலராக இருக்க வேண்டும் என்பதில்லை. ஒரு பொறுப்புள்ள குடிமகனாக இருந்தாலே போதுமானது.
விளையாட்டாகச் செய்யலாமே…
உங்கள் பகுதியிலும் பறவைகளைக் கணக்கெடுக்க வேண்டும் என்ற ஆர்வம் வந்துவிட்டதா? விளையாட்டாக ஒரு முறை பறவைகளைக் கணக்கெடுக்க வெளியே வாருங்கள். பறவைகள் உங்களை எப்படி ஈர்க்கிறது என்பது புரியும். நானும், என் குடும்பமும், பள்ளி மாணவர்களும் பிப்ரவரி 14 தொடங்கவிருக்கும் ஊர்ப்புறப் பறவைகள் கணக்கெடுப்பில் கலந்துகொள்ளத் தயாராகிவிட்டோம். நீங்களும் தயாரா?
இந்த நான்கு நாட்களில் (14-17 பிப்ரவரி 2020) என்ன செய்ய வேண்டும்? நாம் குடியிருக்கும் பகுதியைச் சுற்றியுள்ள பறவைகளைப் பார்த்து, அடையாளம் கண்டு, கணக்கிட வேண்டும். இதை குறைந்தபட்சம் 15 நிமிடங்கள் செய்தாலே போதுமானது. நாம் எழுதி வைத்துள்ள பறவைப் பட்டியலை என்ன செய்ய வேண்டும், இதில் பள்ளிகள் பங்கு பெறலாமா, எப்படிச் செய்ய வேண்டும் போன்ற கேள்விகளுக்கு விடை தெரிந்து கொள்ள இங்கே சொடுக்கவும்.
மேலும் உங்கள் பகுதியில் உள்ள பறவை ஆர்வலர்களையும் தொடர்பு கொள்ளலாம். சேலத்தில் ஊர்புறப் பறவைகள் கணக்கெடுப்பு மற்றும் வளாகப் பறவைகள் கணக்கெடுப்பு குறித்த விரிவானத் தகவல்களுக்கும், பறவைகள் சார்ந்த குறுங்கையேடுகள், காட்சிப்படங்கள் போன்றவற்றைப் பெற சேலம் பறவையியல் கழகத்தை தொடர்பு கொள்ளவும்: 7598457496 or 9361313312.
ஆசிய நீர்ப்பறவைகள் கணக்கெடுப்பு (Asian Waterbird Census) என்னும் மக்கள் அறிவியல் திட்டம் 1987ம் ஆண்டு துவங்கப்பட்டது. இந்தத் திட்டத்தின் வாயிலாகத்தான் பறவைகள் கணக்கெடுப்பும் கண்காணித்தலும் பல பறவை ஆர்வலர்களுக்கு அறிமுகமானது. இது உலக அளவில் நடைபெறும் சர்வதேச நீர்ப்பறவைகள் கணக்கெடுப்பின் ஓர் அங்கம். இத்திட்டத்தின் பொன்விழா ஆண்டு 2017ல் நிறைவுற்றது.
இதில் பங்குகொள்ள நீங்கள் ஒரு நீர்நிலைக்குச் சென்று அங்குள்ள பறவைகளின் வகைகளையும் அவற்றின் எண்ணிக்கையையும் கணக்கெடுக்க வேண்டும். அனைத்து இடங்களிலும் கணக்கெடுப்பு சீராக அமைய வேண்டும் என்பதற்காக AWC, ஜனவரியில் சில குறிப்பிட்டத் தேதிகளில் நாம் கணக்கெடுப்பை மேற்கொள்ள பரிந்துரைக்கிறது. இருப்பினும் ஜனவரியின் மற்ற நாட்களில் நாம் மேற்கொள்ளும் கணக்கெடுப்பின் தகவல்களும் வரவேற்கப்படுகிறது. இந்த ஆண்டின் கணக்கெடுப்பு 2020 ஜனவரி 4 முதல் 19 வரை நடைபெற உள்ளது.
நீங்கள் கணக்கெடுத்தப் பறவைகளின் எண்ணிகையைச் சமர்ப்பிக்க மூன்று வழிகள் உள்ளது. அந்த அனைத்து வழிமுறைகளையும் தெரிந்துகொள்ள இங்கே சொடுக்கவும். நாம் அந்த மூன்றில் எளிமையான ஒரு வழிமுறையைப் பற்றி இங்கே பார்ப்போம்: eBirdடுடன் கூடிய நீர்நிலை மதிப்பீடு படிவம். அதன் முக்கியக் குறிப்புகள் பின்வருமாறு:
1. ஒரு நீர்நிலையைத் தேர்ந்தெடுத்து அங்குள்ள பறவைகளைப் பார்த்து, அடையாளம் கண்டு, அவற்றின் எண்ணிக்கையை கணக்கிட்டு பறவைப் பட்டியலை தயார் செய்யவும். ஒரு நீர்நிலையின் எல்லாப் பகுதிகளுக்கும் சென்று கணக்கெடுப்பை மேற்கொள்ள பரிந்துரைக்கப்படுகிறது. நீங்கள் செல்லும் ஒவ்வொரு நீர்நிலைக்கும் தனித்தனியே பறவைப் பட்டியலைத் தயார் செய்யவும்.
2. நீங்கள் தயார் செய்து வைத்திருக்கும் பறவைப் பட்டியல்களை எப்போதும் போல www.ebird.org/indiaல் உள்ளீடு செய்யவும். ஒரு வேளை நீங்கள் இதுவரை eBird பயனராக இல்லாமல் இருந்தால், eBirdல் பறவைப் பட்டியலைப் பதிவேற்றம் செய்வது பற்றி அறிய இங்கே சொடுக்கவும்.
eBirdல் உங்கள் பறவைப் பட்டியலைப் பதிவேற்றம் செய்தவுடன் அப்பட்டியலை AWC Indiaவின் eBird பயனர்பெயரான awcindiaவோடு பகிர்ந்து கொள்ளுங்கள் (‘share’ the checklist with the username – awcindia). மேலும் நீங்கள் சமர்ப்பித்த பறவைப் பட்டியலின் உரலியை குறித்துக் கொள்ளுங்கள். எடுத்துக்காட்டாக அந்த உரலி இவ்வாறு இருக்கும்: https://ebird.org/india/checklist/S42477986
3. ஆசிய நீர்ப்பறவைகள் கணக்கெடுப்பிற்கு பறவை இனங்கள் மற்றும் அவற்றின் எண்ணிக்கையைப் பட்டியலிடுவதோடு மட்டுமின்றி மேலும் சில கூடுதல் தகவல்களை அளிக்க வேண்டும். இது நாம் கணக்கெடுக்கும் நீர்நிலையின் தன்மையைப் பற்றியதாகும். எடுத்துக்காட்டாக நீர்நிலையின் பயன்பாடுகள், அதற்குள்ள ஆபத்துகள் போன்றவை ஆகும். இந்தக் கூடுதல் தகவல்களை AWC India eBird 2020 Wetland Assessment Form என்ற படிவத்தில் சமர்ப்பிக்க வேண்டும். இந்தப் படிவத்தைப் பூர்த்தி செய்யும் போது நாம் முக்கியமாக கருத்தில் கொள்ள வேண்டியது குறிப்பிட்ட நீர்நிலையில் இருந்து நாம் ஏற்கனவே சமர்ப்பித்துள்ள பறவைப் பட்டியலின் eBird உரலி ஆகும். அதையும் படிவத்தில் தவறாது உள்ளீடு செய்ய வேண்டும்.
மேற்கூறியவற்றை ஒரே வரியில் மீண்டும் பார்ப்போம். இது மிகவும் எளிமையான வழிமுறையாகும்.
நீர்நிலைகளுக்குச் செல்லுதல்
பறவைப் பட்டியலை eBirdல் பதிவேற்றம் செய்தல்
AWC India eBird 2020 Wetland Assessment Form படிவத்தைப் பூர்த்தி செய்தல்
eBirdடுடன் கூடிய AWC நீர்நிலை மதிப்பீடுப் படிவதைப் பூர்த்தி செய்தல் என்பது உங்களுக்குப் புதியதாக இருக்கலாம். இது பற்றிய மேலும் விவரங்களுக்கு எங்களைத் தொடர்பு கொள்ளவும்.
ஆசிய நீர்ப்பறவைகள் கணக்கெடுப்பு சார்ந்த உங்களது கருத்துகள், பதிவுகள், படங்கள் போன்றவற்றை பல்வேறு சமூக வலைதளங்களிலும் பகிர்ந்து உங்கள் நண்பர்களையும் இதில் பங்குபெறச் செய்யுங்கள். இதற்கு #waterbirdscount மற்றும் #IWC50 என்ற ஹாஷ்டேக்குகளை பயன்படுத்தவும். இதன் மூலம் உங்கள் அனைவரின் கருத்துகளையும் ஒன்றிணைத்து வெளியிட இயலும்.
எழுத்து: சு. செந்தில் குமார், தலைமை ஆசிரியர் (மற்றும் பறவை ஆர்வலர்), ஊராட்சி ஒன்றிய நடுநிலைப்பள்ளி, கிருஷ்ணம்புதூர், சேலம்.
சென்ற ஆண்டின் வலசைக்கால இறுதியில் நானும் மற்றொரு பறவை ஆர்வலரும் ஒரு சிறிய புல்வெளிக்குச் சென்று அடுத்த ஆண்டு அங்கே என்னென்ன புதிய பறவைகளைப் பார்க்க இயலும் என்று பேசிக்கொண்டோம். அவர் சில பறவைகளோடு வலசை வரும் அரிய காடை இனங்கள் வருவதற்கும் வாய்ப்புகள் உண்டு என்று கூறினார். எனக்கு “காடை புடிச்சேன், கவுதாரி புடிச்சேன், காக்கா புடிக்க மாட்டேன்,” என்ற திரைப்படப் பாடல் நினைவிற்கு வராமல் இல்லை.
அதன் பின் வழக்கம் போல ஒரு நாள் பறவை நோக்குதலுக்கு அதே பகுதிக்குச் சென்றிருந்தேன். திடீரென்று ஒரு பறவை எனது காலுக்கருகிலிருந்து விர்ரென்று பறந்து ஒரு 15 அடிக்கு அப்பால்போய் இறங்கியது. ஏற்கனவே இது போல அனுபவம் எனக்கு உண்டு. கவுதாரி (Grey Francolin), குறுங்காடை (Barred Buttonquail) போன்றவை திடீர் திடீரென்று பறந்து ஒரு சிறு அச்சுறுத்தலை ஏற்படுத்தும். பறவையின் அளவைப் பார்த்து இதுவும் குறுங்காடையாகத் தான் இருக்குமென்று நினைத்தேன். அது கண்ணுக்குத் தெளிவாக தெரியும் தொலைவில் நின்று கொண்டிருந்தது.
குறுங்காடை Barred Buttonquail படம்: Dr. M. Ravi (Vet)
கண்டேன் காடையை
ஆனால் அது நான் ஏற்கனவே பார்த்த காடையைப் போல் இல்லாமல் கொஞ்சம் வித்தியாசமாக இருந்தது. நான் கேமராவில் படம் எடுக்கும் போது நேருக்கு நேர் நின்று என்னைப் பார்ப்பது போல இருந்தது. உடல் முழுவதும் வெளிர் பழுப்பு நிறம். தலை முதல் கழுத்து வரை உள்ள வெள்ளை நிறத்தினூடே கருப்பு வரிகள். தொண்டையிலிருந்து நெஞ்சுப் பகுதி வரை கருப்பு நிறம் இருந்தது. பெண் காடை சற்றே வெளிரிய தோற்றத்துடன் காணப்பட்டது. இக்காடைகள் ஒரு கோழிக்குஞ்சு அளவுக்குத்தான் (18 செ.மீ) இருந்தது. எடை தோராயமாக 75 கிராம் இருக்கலாம். படம் எடுக்க ஒரு நிமிட ஒத்துழைப்பு போதும் என்று நினைத்ததோ என்னவோ பறந்து மறைந்து விட்டது. பின் தொடர்ந்து தேடியும் கிடைக்கவில்லை.
வீட்டிற்கு வந்து எடுத்த படங்களைப் பார்க்கும் போது தான் தெரிந்தது அது RAIN QUAILCoturnix coromandelica என்று சொல்லப்படும் கருநெஞ்சுக்காடை என்று. eBird இணையத்தில் தேடிய போது அவை தமிழ்நாட்டிற்கு குறைந்த அளவிலே வருகை தருவதை அரிய முடிந்தது.
கருநெஞ்சுக் காடை (ஆண்) படம்: சு. செந்தில்குமார்
பரவல், வாழிடம், உணவு & இனப்பெருக்கம்
இந்தியாவில் பத்திற்கும் மேற்பட்ட காடை இனங்கள் வாழ்கின்றன. அதில் நான் பார்த்த கருநெஞ்சுக்காடை (Rain Quail) பெரும்பாலும் ஆசிய கண்டத்தின் இந்தியா, இலங்கை, பாகிஸ்தான், நேபாளம், பங்களாதேஷ், மியான்மர், கம்போடியா, தாய்லாந்து, வியட்நாம் ஆகிய நாடுகளில் காணப்படுகிறது.
கருநெஞ்சுக் காடையின் பரவல் மற்றும் எண்ணிக்கை அடர்வை விளக்கும் eBird வரைபடம்
புல்வெளி நிலப்பரப்புகளும் அடர்த்தியில்லா புதர்காடுகளுமே காடைகளின் முக்கிய வாழிடமாகும். பூச்சிகள், விதைகள், தானியங்கள், சிறு கொட்டைகள் போன்றவற்றை உணவாக உட்கொள்கின்றன. இவற்றின் இனப்பெருக்கக் காலமானது மார்ச் முதல் அக்டோபர் வரை ஆகும். பெண் கருநெஞ்சுக் காடை 4 முதல் 6 முட்டைகள் வரை இட்டு 16 முதல் 19 நாட்கள் வரை அடைகாத்து குஞ்சு பொரிக்கும். இக்காடைக்குஞ்சுகள் முட்டையிலிருந்து வெளிவந்து சில நாட்களில் தாமாக உணவு உட்கொண்டாலும் பெற்றோருடன் 8 மாதங்கள் உடனிருந்த பிறகே தன்னிச்சையாக செயல்படத் தொடங்குகிறது.
“விட்-விட்… விட்-விட்…”
சில நாட்கள் கழித்து பெண் காடையை ஒளிப்படம் எடுக்கலாம் என்று மீண்டும் ஒரு முறை சென்றிருந்தேன். நீண்ட நேரத்திற்குப் பிறகு அதனுடைய குரலொலியைக் கேட்டேன். மூன்று முதல் ஐந்து முறை “விட்-விட்… விட்-விட்… விட்-விட்…” என்று ஒலி எழுப்பியது. அவ்வொலியைப் பின்தொடர்ந்து தேடிச் சென்றேன். என்னைப் பார்த்துவிட்டு விர்ரென்று பறந்து இன்னொரு புதருக்குள் சென்று மறைந்தது. கிட்டத்தட்ட அரைமணி நேர முயற்சிக்குப் பின்பும் ஒரு ஒளிப்படம் கூட எடுக்க முடியவில்லை. கண்களுக்குத் தெரிகிறது. பறக்கிறது. ஆனால் ஒரேயொரு படம் மட்டும் எடுக்க முடியவில்லை. ஆனால் அதனுடைய வாழ்க்கை முறையில் உள்ள ஒரு குணாதிசயத்தைப் பற்றி தெரிந்து கொள்ள முடிந்தது. ஓரிடத்திலிருந்து 150 அடி தூரம் வரை ஒரு பெரிய வட்டம் போட்டால் அந்த இடத்திற்கு அப்பால் அது பறந்து செல்லுவதில்லை. அங்கேயே சுற்றிச்சுற்றி வருகிறது. காடை புடிச்சேன் என்று எப்படி பாட்டு எழுதினார்கள் என்று ஆச்சரியம் கொண்டேன். அதனைப் பிடிப்பதல்ல, பார்ப்பதே கடினமாக இருந்தது.
வலசைப் பண்புகளும் சில பதிவுகளும்
இந்தியாவின் மத்தியப் பகுதிகளில் வாழும் கருநெஞ்சுக்காடை குளிர்காலங்களில் வடகிழக்கு மற்றும் தென்னிந்தியாவை நோக்கி வருகிறது. கோடைகாலங்களில் வடக்கு நோக்கு செல்கிறது. தமிழ்நாட்டிற்கு இக்காடைகள் குறைந்த எண்ணிக்கையிலேயே வருகின்றன. இதுவரை சேலம், கோவை, ஈரோடு, பெரம்பலூர், திருச்சி, மதுரை, விருதுநகர், திருநெல்வேலி, காஞ்சிபுரம் ஆகிய ஒன்பது மாவட்டங்களில் மட்டுமே பதிவு செய்யப்பட்டுள்ளது. எனது மாவட்டமான சேலத்தில் பச்சைமலை என்ற பகுதியில் 2011ல் ஒரு பதிவு (Source: eBird) மட்டுமே இருந்தது. எனவே எளிதில் பார்க்கக்கூடிய பறவை அல்ல இது. அப்படிப்பட்ட அரிய பறவையொன்று எனக்குக் காட்சி கொடுத்தது இன்றும் ஒரு அதிசய நிகழ்வாகவே தோன்றுகிறது.
